ويژگي‏هاي كافران

«كافر»، داراى كاربردهاى متفاوتى در مجموعه معارف دينى است. مهم‏ترين كاربردهاى اين كلمه را مى‏توان در موارد زير طبقه‏بندى نمود: الف) از ديدگاه فقهى؛ كسى كه منكر خدا و يا رسول او باشد كافر است.
هم‏چنين اگر كسى يكى از ضروريات دين را منكر شود (مانند نماز) به گونه‏اى كه انكارش منتهى به انكار خدا و رسول او گردد، از نظر فقهى كافر است. ب ) مورد ديگر، كاربرد كلمه كافر در برابر اهل كتاب است. در برخى از متون، گاهى واژه كافر را در مقابل معتقدان به پيامبران گذشته به كار مى‏برند. در اين كاربرد، كافر شامل همه كسانى مى‏شود كه يهودى، مسيحى و زرتشتى نيستند. ج ) كاربرد ديگر اين كلمه در مورد كفر عملى است.
كفر عملى، يعنى اين كه مسلمانى در عمل به يكى از دستورات دين الهى، از روى عمد بى‏اعتنايى كند. چنين شخصى نيز كافر دانسته شده است؛ ولى كفر اين افراد كفر عملى است نه عقيدتى؛ مثلاً در روايتى آمده است: «كسى كه نمازش را عمدا ترك كند، كافر است». اين كفر، كفر در مقام عمل است؛ نه آن كفرى كه موجب خروج فرد از اسلام مى‏شود. بنابراين اگر كسى واجبات را ترك كند، باز هم مسلمان است گرچه داراى كفر عملى باشد. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 5/100110005)